Uitgelicht

Welkom

cropped-friederich-der-wanderer1

Nu ik gepensioneerd ben is RYTHOVIAAN gesloten. De site blijft online en iedereen kan hem raadplegen.

Op POST RYTHOVIAAN blog ik verder maar nu als gepensioneerd docent geschiedenis.

Ik ben een vrij mens en blog over allerlei zaken die belangrijk zijn en mij interesseren. Ik schuw de controverse daarbij niet. Politieke correctheid is de vijand van alle waarheid.

Edmund Burke zei in de 18e eeuw dat civilisatie een pact is tussen de doden en de levenden en hen die nog geboren moeten worden .

Wij moeten de Europese beschaving voortzetten, beschermen en doorgeven. De problemen zijn accuut. Wij leven in moeilijke tijden.

Mijn herkenningsafbeelding is der Wanderer van Caspar Friedrich , de romantische schilder die ik mijn hele leven al bewonder. Ik ben een Wanderer door de tijd.

mr Lee

Advertenties

Wat beweegt jihadisten nou werkelijk ?

De Amerikaanse auteur Sam Harris analyseert in onderstaande podcast feilloos wat deze extremisten motiveert tot hun afgrijselijke daden. Een analyse die wij ons zeker tot de onze moeten maken.

https://samharris.org/podcasts/154-jihadists-really-want-2019/

IMG_20190427_221747

 

 

In Milaan zijn de arabieren de baas

In Piazza Selinunte leven de Milanezen onder bedreiging. “Ze zullen me vermoorden”, zegt een dame, terwijl een andere Italiaan toegeeft:”Ik ben gedwongen om gewapend te zijn”.

Elisabetta woont sinds 1989 in Piazzale Selinunte, in San Siro. Haar leven in het gebied wordt, net als dat van vele anderen, gekenmerkt door bedreigingen, intimidatie en onnodige overtredingen onderweg. “Het was een prachtige buurt. Residentieel, het is geen voorstad. Maar nu is het niets,” vertelt zij Il Giornale. “Een paar dagen geleden keerde een heer terug van het werk en zonder fundamentele reden sloegen ze hem in elkaar en braken zijn hoofd. Nu, kunnen we zelfs overdag niet meer veilig naar buiten”.

In deze vierhoek van angst, bedekt met sociale woningbouw, is het zeldzaam om een woord Italiaans te horen spreken. En het is voldoende om een wandeling door deze straten te maken om te beseffen dat de situatie uit de hand loopt. Federico Botteli, gemeenteraadslid van district 7, geeft het ook toe: “In San Siro zijn er een aantal misdaden als drugshandel, prostitutie en andere misdaden die hoger zijn dan het gemiddelde van andere Milanese districten. Dit is objectief ook te wijten aan het feit dat er een hoog percentage buitenlanders is,” legt hij uit.

De weinige overgebleven Italiaanse winkels worden voortdurend beroofd. Een winkelier – die om veiligheidsredenen liever anoniem blijft – vertelt ons over zijn ervaring. “Weet je hoe vaak ze me met de dood bedreigden? Deze komen binnen en ze zeggen je ‘geef mij dit en dat’. En totdat je ze geeft wat ze willen, blijven ze daar. Nu is het continu”, vertelt hij. “Ik ben bewapend, ik maak geen grapje, ik heb geen alternatief.” We vragen hem wie deze mensen zijn die dreigen en stelen. “Ze zijn allemaal immigranten en weet je waarom? Om het simpele feit dat hier, geen Italiaan meer leeft”.

Iets verderop gaan we de apotheek in met uitzicht op het plein. Zodra ze de camera ziet, anticipeert de dame achter het loket ons: “Ik wil geen uitspraken doen om redenen die u zich kunt voorstellen”. Ook zij, zoals zoveel anderen die we hebben ontmoet, geeft er de voorkeur aan niet geïnterviewd te worden. Ze zijn geïrriteerde burgers en willen geen risico nemen. Maar bovenal zijn het burgers die zichzelf als buitenlanders in eigen land voelen. Zoals Paola, een fictieve naam, die werkt in een lokale bar. “Ik wil praten, maar ik wil niet herkenbaar zijn,” zegt ze. “De meeste nomaden die hier wonen hebben de kinderprostitutie in hun handen. Ik zie altijd veel meisjes die prostituees zijn. Dit gebeurt in een aantal bewoonde woningen,” zegt ze. “Bovendien heb ik verschillende Italiaanse vriendinnen die met Arabieren zijn. Eerst zijn het allemaal rozen en bloemen, dan, als ze eenmaal weten dat ze ze in hun handen hebben, beginnen ze ze in elkaar te slaan. En kunnen ze niet langer in opstand komen”.

In een straat die uitkijkt over het plein komen we een oude dame tegen. Ze loopt met moeite, langzaam. Ze vertelt ons dat ze hier al zo’n twintig jaar woont, in een café. Nu is ze alleen en ziek. “We hebben het punt bereikt dat de gevangenis niet San Vittore is – zegt ze – maar onze huizen. We moeten binnen blijven met de deuren op slot. We lijken allemaal onder huisarrest te staan ”. En dan besluit ze: “Ik heb niet de economische mogelijkheid, anders zou ik zijn vertrokken”.

Bron:

Milano, gli arabi padroni della piazza: “Gli italiani sono prigionieri”